Reguła DPU (Delivered at Place Unloaded), tłumaczona na język polski jako „Dostarczone do miejsca z rozładunkiem”, to unikalna baza dostawy wprowadzona w aktualizacji Incoterms® 2020. Zastąpiła ona funkcjonującą w poprzedniej wersji regułę DAT (Delivered at Terminal), rozszerzając jej zastosowanie poza tradycyjne terminale logistyczne.
Zasadniczą cechą wyróżniającą wytyczne DPU na tle wszystkich pozostałych dziesięciu reguł zbioru jest fakt, iż nakładają one na sprzedającego (eksportera) bezwzględny obowiązek oraz ryzyko fizycznego rozładunku towaru w miejscu docelowym.
Poniżej przedstawiono szczegółową analizę warunków DPU, ze szczególnym uwzględnieniem podziału odpowiedzialności celnej oraz rekomendacji dotyczących jej bezpiecznego stosowania w obrocie międzynarodowym.
Definicja i główne założenia reguły DPU
Zastosowanie reguły DPU oznacza, że sprzedający uznaje się za wywiązującego z kontraktu w momencie, gdy towar zostaje wyładowany z przybywającego środka transportu i postawiony do dyspozycji kupującego w wyznaczonym miejscu przeznaczenia. Miejscem tym nie musi być już wyłącznie terminal – może to być magazyn importera, plac budowy, strefa celna lub jakikolwiek inny precyzyjnie określony punkt geograficzny.
Podobnie jak w przypadku baz DAP i DDP, wytyczne DPU są wysoce uniwersalne i można je z powodzeniem wdrażać we wszystkich gałęziach transportu, co czyni je popularnym rozwiązaniem w przewozach multimodalnych.
Podział kosztów i moment przejścia ryzyka
Reguła DPU należy do grupy „D”, co oznacza pełną zbieżność momentu opłacenia kosztów logistycznych z momentem fizycznego przejścia ryzyka transportowego. Odpowiedzialność stron kształtuje się następująco:
- przejście ryzyka: odpowiedzialność za utratę, zniszczenie lub uszkodzenie towaru w trakcie głównego transportu międzynarodowego, a także – co kluczowe – w trakcie samego procesu rozładunku, spoczywa całkowicie na sprzedającym; ryzyko przechodzi na kupującego dopiero w momencie, gdy towar znajduje się na ziemi (lub na rampie) w miejscu docelowym;
- podział kosztów: eksporter pokrywa wszelkie koszty operacyjne, logistyczne oraz transportowe, począwszy od załadunku w swoim zakładzie, poprzez fracht główny, aż po sfinansowanie fizycznego wyładunku ze środka transportu w punkcie docelowym.
Kwestie celne i formalno-prawne
Mimo przeniesienia na sprzedawcę maksymalnej odpowiedzialności za fizyczną stronę logistyki, obowiązki w zakresie formalności urzędowych pozostają rozdzielone pomiędzy obie strony kontraktu:
- odprawa eksportowa: obowiązek dopełnienia procedur celnych wywozowych, uzyskania licencji i zezwoleń w kraju nadania oraz opłacenia ewentualnego tranzytu przez kraje trzecie (przed granicą kraju docelowego) leży w gestii eksportera;
- odprawa importowa: ciężar przeprowadzenia formalności w urzędzie celnym kraju docelowego, uzyskania certyfikatów wymaganych na lokalnym rynku oraz opłacenia należności celno-podatkowych (cło, VAT) obciąża wyłącznie kupującego (importera).
Zastosowanie w praktyce – rekomendacje
Baza dostawy DPU stanowi optymalne rozwiązanie w sytuacjach, w których proces rozładunku towaru wymaga specjalistycznej wiedzy, dedykowanego sprzętu logistycznego lub precyzyjnej koordynacji, a eksporter posiada ku temu odpowiednie zasoby techniczne w miejscu docelowym. W obrocie globalnym reguła ta jest często wykorzystywana przy dostawach ciężkich maszyn przemysłowych, infrastruktury technologicznej czy wrażliwych ładunków projektowych.
Decydując się na wdrożenie warunków DPU, należy zwrócić szczególną uwagę na dwa aspekty:
- techniczne możliwości sprzedawcy: przed podpisaniem kontraktu wymaga się zweryfikowania, czy podmiot zagraniczny (lub reprezentujący go spedytor) faktycznie dysponuje sprzętem niezbędnym do rozładunku w określonym miejscu (np. wózkiem widłowym o odpowiednim udźwigu pod magazynem kupującego);
- ryzyko przestojów celnych: podobnie jak w regule DAP, opóźnienia w odprawie importowej spowodowane brakiem przygotowania po stronie kupującego mogą skutkować naliczeniem dodatkowych opłat za postój środka transportu z gotowym do rozładunku towarem, które w takiej sytuacji obciążą importera.
